«سُبْحانَ الذّی خَلَقَ الاَزْواجَ کُلَها مِمّا تُنْبِتُ الأرض وَ مِنْ اَنْفُسِهم وَ مِمّا لا یَعْلَمُون» گرچه امروز حرکت سیاستمداران تمدن بشری در جهتی است که انسان را از باورهای طبیعی و ناب خویش خلع نمایند و او را هر چه بیشتر به وادی ناباوری های مخالف فطرت و حقیقت بکشانند و هر لحظه بر حیرت و تزلزل او بیفزایند، لیکن سنت آفرینش بر این است که حق را آشکار و باطل را به زوال رساند، اینجاست که فرقان حق و باطل به مدد انسان غافل آمده و او را به هشیاری دعوت و به سوی بندگی پروردگار هدایت و حقایق هستی را برای او آشکار می سازد. آیه مذکور در طلیعه کلام حامل پیامی ر

کتاب خداوند، قرآن آنقدر عظیم است که انسانهای معمولی را یارای درک حقیقت آن نیست. همانگونه که در روایت پیغمبر اکرم صلی الله علیه وآله داریم که فرمود: فضل قرآن بر باقى سخنان چون فضل خداست بر خلق او.[1]

کرامت ذاتی انسان آن نوع شرافتی است که تمامی انسان ها به دلیل داشتن توانایی تعقل، تفکر، آزادی، اراده و اختیار و وجهه الهی، به طور فطری و یکسان از آن برخوردارند. این کرامت، یک امر ذاتی و غیر قابل انفکاک و انتزاع از انسان است.